ዳኒኤልን ዘደንቕ ጉዕዞኡን

ኣብታ ብርሃን ዝመልኣ ሳሎን ገዝኦም፡ ዳኒኤል ምስ ስድራቤቱ ኮፍ ኢሉ ነበረ። እታ ስድራቤት ብፍቕርን ሓድነትን ዝተመልአት እያ። ዓባዩ ሸንቆረ፡ ከም ልማዳ፡ ነቲ መዓዛኡ ዘረስን ቡን ክትፈላ ትጅምር ነበረት። ኣዲኡ ሩት፡ በቲ ባህላዊ ክዳና ‘ዙርያ’ ተኸዲና፡ ንዓባዩ ትሕግዛ ነበረት። ኣቡኡ ቢንያም ድማ፡ ብሓጎስ ገጹ እናበርሀ፡ ሓንቲ ጥቕልል ዝበለት ኣረጊት ካርታ ኣብ ኢዱ ሒዙ ነበረ። “እዋይ ደቀይ! ሓደ ዘይርሳዕ ጉዕዞ ክንገብር ኢና!” በለ ቢንያም ብዓውታ። ዳኒኤል ብጓሂጓህ ናብኡ ጠመተ። ሓብቱ ፐይጅ ድማ ነታ ሮዛዊት ሞባይላ ገዲፋ፡ “ናበይ ኣቦ?” በለት። ኣቡኡ ነታ ካርታ ኣብ መሬት ዘርግሓ። “ናብቲ ኣብ ጥቓ ጥንታዊት ከተማ ቆሓይቶ ዝርከብ ስውር ፏፏቴ ኢና ክንከይድ። እዛ ካርታ እዚኣ ናይ ቅድመ-ኣቦታትና እያ። ነቲ ፏፏቴ ክንረኽቦ እንተኾይንና ግን፡ ብጽንዓት ክንሰርሕ ኣለና።” ዳኒኤል ነታ ዝባኸነት ካርታ እናጠመተ ልቡ ብሓጎስ ትርሕርሕ በለት። “ጀብሃ! ጀብሃ!” እናበለ ዘለለ። ዓባዩ ሸንቆረ ድማ ፈገግ ኢላ፡ “ጽንዓት ዘለዎ ሰብ፡ ኩሉ ግዜ ናብ ዝደለዮ ይበጽሕ እዩ፡ ወደይ” በለቶ። እቲ መዓዛ ቡንን መብጽዓ ጀብሃን ነታ ገዛ መልኣ። ዳኒኤል ነቲ ዝመጽእ ዘሎ መዓልታት ብሃንቀውታ ክጽበ ጀመረ።

ድሕሪ ነዊሕ ጉዕዞ ብመኪና፡ ስድራቤት ዳኒኤል ኣብቲ መበገሲ ናይቲ በረኻ ዝመስል ቦታ በጽሑ። እቲ ከባቢ ብረጃጅም ኣእዋምን ዓበይቲ ኣኻውሕን ዝተሸፈነ ኮይኑ፡ ንምርኣዩ ዘደንቕ እኳ እንተነበረ፡ መንገዱ ግን ፈታኒ ይመስል ነበረ። ንኽልተ ሰዓታት ዝኸውን ምስ ተጓዓዙ፡ ዳኒኤል ክደክም ጀመረ። እቲ ኣብ ካርታ ዘሎ መንገዲ ጽግያ ወጺእዎን ብሳዕሪ ተሸፊኑን ነበረ። ድሕሪ ቁሩብ እዋን፡ ዳኒኤል ብሓደ እምኒ ተዓንቂፉ ወደቐ እሞ፡ ብርኩ ቈሰለ። “ኣይ! እዚ ኣዝዩ ከቢድ እዩ! ነቲ ፏፏቴ ክንረኽቦ ኣይንኽእልን ኢና!” ኢሉ ብምጭናቕ በኸየ። ኣዲኡ ሩት ቀሪባ ነቲ ቊስሉ ኣጸበቐትሉ። “ኣይትጨነቕ ዳኒ ሽኮር” በለቶ። “ሓደ እዋን ኣነ'ውን ኣብ ከምዚ ዝኣመሰለ በረኻጠፊአ ነይረ፡ ተስፋ ስለዘይቈረጽኩ ግን መንገደይ ረኺበ።” ፐይጅ ድማ፡ “ሓቅኺ እማ፡ ዳኒ! ንሕና ሓደ ጋንታ ኢና። ብሓባር ክንፈትሖ ኢና” እናበለት፡ ነቲ ዝመጹሉ መንገዲ ብንኣሽቱ ኣእማን ምልክት ትገብር ነበረት። ኣቡኡ ቢንያም ድማ፡ ናብቲ ርሑቕ ዘሎ ኣኽራናት እናኣመልከተ፡ “ወደይ፡ ኩሉ ዓቢ ነገር ንምርካብ፡ ቁሩብ ጻዕሪ የድሊ እዩ። እቲ ዓስቢ ግን ኩሉ ግዜ ነቲ ጻዕሪ ዝበልጽ እዩ። ተስፋ ኣይትቁረጽ” በሎ። ዳኒኤል ነቲ ዘተባብዕ ቃላት ስድራቤቱ ምስ ሰምዐ፡ ንብዓቱ ደረዘ። ዓሚቝ ትንፋስ ወሲዱ ድማ “ሕራይ፡ እንደገና ክንፍትን ኢና” በለ። በዚ ግዜ'ዚ፡ ነታ ካርታን ነቲ ከባቢኡን ብዝበለጸ ጥንቃቐ ከመዓራሪ ጀመረ።

ብሓባር ጽዒሮም ጉዕዞኦም ቀጸሉ። ዳኒኤል ድማ፡ ነቲ ኣብ ካርታ ተጠቒሱ ዝነበረ ምልክት ኣስተብሃለሉ። ሰለስተ ነናቶም ቅርጺ ዘለዎም ረዘምቲ ኣኻውሕ ብሓባር ደው ኢሎም ነበሩ። “ረኺበዮ! እተን ሰለስተ ኣሓት ኣኻውሕ!” ኢሉ ብሓጎስ ጨደረ። ነቲ ናይ መወዳእታ ምልክት ስዒቦም ክኸዱ ከለዉ፡ ድምጺ ዝውሕዝ ማይ ክሰምዑ ጀመሩ። ልቦም ብትንፋስ ተመልአ። ኣብ መንጎ ገለ ኣእዋም ምስ ኣተዉ ድማ፡ ነቲ ዘይእመን ትርኢት ረኣይዎ። ሓደ ምቁርን ስውርን ፏፏቴ፡ ናብ ሓደ ጽሩይ ቀላይ ይውሕዝ ነበረ። “ኣሰይ! baş baş!” እናበሉ ኩሎም ብሓባር ጨደሩ። ናብቲ ቈሪር ማይ ኣትዮም ክጻወቱ ጀመሩ። ዳኒኤል ኣብ ማእከል ኮይኑ ብዓውታ ይስሕቕ ነበረ። እቲ ድኻምን ስቓይን፡ በቲ ዘይጽገብ ሓጎስን ዓወትን ተተክአ። ድሕሪኡ፡ ነቲ ኣዲኦም ዘዳለወቶ ሕምባሻን ፍረታትን እናበልዑ ኣዕረፉ። ዳኒኤል ብርእሱ ኣዝዩ ኮርዐ። ኣቡኡ ዝበሎ ሓቂ ምዃኑ ተረድኦ። እቲ ጻዕሪ ነቲ ዓወት ዝያዳ ጥዑም ገይርዎ ነበረ። ተስፋ ስለዘይቈረጸ፡ ንሱን ስድራቤቱን ሓደ ዘደንቕ ነገር ረኸቡ። “ንድሕሪት ብዘይምምላስና ኣዝየ እየ ዝሕጎስ። ከቢድ ነይሩ፡ ግን ዝበቅዕ እዩ ነይሩ!” በለ ዳኒኤል ንስድራቤቱ እናጠመተ። ኣቡኡ ድማ ብሕብን ኢሉ ርእሱ ነቕነቐሉ። እቲ ጀብሃ ተዛዚሙ ነበረ፡ እቲ ዝገደፎ ትምህርቲ ግን—ትምህርቲ ጽንዓት—ንሓዋሩ ኣብ ልቢ ዳኒኤል ክነብር እዩ።