ደጉ ልጅ አርካን

አርካን፣ ሊና እና ሳሚ በፀሐያማ ቀን በመጫወቻ ሜዳ ላይ በደስታ ይጫወቱ ነበር። አርካን መጽሐፍ ማንበብ ይወዳል፣ ሳሚ ደግሞ ኳስ መጫወት ያስደስተዋል። ሊና የምትወደውን ነጭ ጥንቸል አሻንጉሊቷን ይዛ ነበር። ስሟ ኑኑ ትባላለች። ሲሯሯጡ እና ሲስቁ ድንገት ሊና ቆም አለች። "ኑኑ የለችም!" አለች አይኖቿ በእንባ እየሞሉ። "የእኔ ኑኑ ጠፋች!" ብላ ማልቀስ ጀመረች። ሳሚ ኳሱን እየመታ "አይዞሽ፣ ሌላ ጊዜ ትገዣለሽ። ኑ እንጫወት" አላት። አርካን ግን የሊናን ሀዘን ተመለከተ። መጫወቱን ትቶ ወደ እሷ ቀረበ። "አታልቅሺ ሊና፣" አላት በለስላሳ ድምፅ። "አብረን እንፈልጋታለን።"

አርካን ብልህ ልጅ ነበር። "ሊና፣ ለመጨረሻ ጊዜ ኑኑን የት እንዳየሻት ታስታውሻለሽ?" ሲል ጠየቃት። ሊና እያለቀሰች "ከዛፉ ስር ስንጫወት ይዣት ነበር" አለች። "በጣም ጥሩ!" አለ አርካን። "እንግዲያው ፍለጋ እንጀምር!" አርካን ወደ ሳሚ ዞሮ "ሳሚ፣ ሊናን ብንረዳት ደስ ይላታል። ሶስታችንም ከፈለግን ቶሎ እናገኛታለን" አለው። ሳሚ የጓደኛውን ደግነት ሲያይ ሀሳቡን ቀየረና "እሺ፣ እኔም እረዳለሁ!" አለ በደስታ። አርካን ከትልቁ ዛፍ ስር ተመለከተ። ሳሚ ከወንበሮቹ ስር አየ። ሊና ደግሞ በአበባዎቹ መሃል መፈለግ ጀመረች። ሁሉም በትጋት መፈለግ ጀመሩ።

አርካን ከአንድ ትልቅ የአበባ ማስቀመጫ ጀርባ አንድ ነጭ ነገር ተመለከተ። ቀስ ብሎ ሲመለከት፣ የጠፋችው ኑኑ ነበረች! "አገኘኋት!" ሲል ጮኸ። ኑኑን አንስቶ ወደ ሊና ሮጠ። "ይኸውልሽ ሊና፣ ኑኑን አገኘኋት!" አላት። የሊና ፊት በደስታ በራ። እንባዋ ጠፍቶ ትልቅ ፈገግታ ፊቷ ላይ ታየ። ኑኑን ተቀብላ አርካንን አጥብቃ አቀፈችው። "አመሰግናለሁ አርካን! አንተ ምርጥ ጓደኛ ነህ!" አለች። ሳሚም እየሮጠ መጥቶ "አብሮ መፈለግ በጣም ደስ ይላል!" አለ። ሶስቱም ጓደኛሞች እጅ ለእጅ ተያይዘው ወደ ቤታቸው ተመለሱ። አርካን ጓደኛውን መርዳት ከመጫወት የበለጠ ደስታ እንደሚሰጥ ተረዳ። ደግ መሆን ልብን በደስታ ይሞላል።